Ja, Bruine Kiekendieven zijn schadelijk. Zeker voor mijn boot.

Tijdens een fotoshoot met twee mannetjes boven de Kogejespolder, liep ik met een donderend geraas vast op een zinker. Dat is een buis die over de bodem van een water behoort te lopen, maar in mijn geval net iets teveel dreef. Een semi-drijver als het ware. Hij kwam klem te zitten tussen schroef en roer. Beroerd dus! Eger met zijn 'Free Willy' (voor deze ene keer omgedoopt tot 'Free Wimmy') moest eraan te pas komen om de Wittekop te bevrijden. Het leverde in elk geval onbalans in de schroefas op en dat wordt knap dokken. En daarom zijn Bruine Kiekendieven dus schadelijk! Pas er voor op! Hoe schadelijk zal morgen blijken als Wittekop in de kraan hangt. 't Zal mij benieuwen.

Behalve die twee mannetjes zaten er niet zoveel soortgenoten op de plas. Ik zag welgeteld één prooi-overdracht, maar dat was het dan ook.

Op 't Joppe tenslotte bleek het vrouwtje Sperwer nu toch wel vast op het nest te zitten. Dat lijkt dus verdacht veel op broeden. We houden het in de peiling!

 

 

Het was rustig in de Ganzenhoek. 's Morgens lieten alleen de spechten van zich horen. De rest was muisstil. Aan het einde van de ochtend kwam Don en hebben we nog een rondje gedaan op zoek naar de Klapekster. Ook die hield zich schuil. Op de terugweg naar het parkeerterrein kwamen we ineens terecht in een zwerm piepend gevleugelte. Die bestond uit allerlei soorten mezen, Goudhaantjes, Boomkruipers en volgens mijn bescheiden mening een Kleine Bonte Specht, althans een specht van het formaat tussen Mus en Spreeuw. De diverse bewijzen waren helaas gevlogen voordat ik de ontspanknop kon indrukken. Alleen de Boomkruiper bleef lang genoeg zitten, maar die foto werd niet beter dan deze van maart 2010. Jammer trouwens dat die zittenblijver niet gelijk maar even de Taiga was, want die was er ook weer gesignaleerd. Volgende keer beter?!

'Onze' IJseend heeft kennelijk besloten om op Scheveningen te overwinteren. Hij zit er namelijk nog steeds. Vandaag was hij bovendien bereid zich van iets dichterbij te laten fotograferen. Zo kom ik steeds een stapje dichterbij mijn allermooiste IJseend-foto.

Het lijkt wel alsof iemand deze juveniele IJsgors zout op zijn staart gelegd heeft, maar het is toch écht ijs. Om zijn naam eer aan te doen waarschijnlijk. Hij (of zij) zat te zamen met zes Sneeuwgorzen vanochtend voor de Semafoor. Het decor was perfect zo met dat rijp op het gras en op zijn staart. Alleen was de man van het licht nog niet helemaal klaar met zijn werk. Dan eerst maar even naar de overkant voor de IJseend. Die had, na zijn vislijnavontuur, dus niet de schurft aan de buitenhaven of aan mij gekregen. Sterker nog, ik werd door hem met applaus begroet. Ja, wij hebben wel iets met elkaar. Kijk maar in het Vogelalbum. Hopelijk weet hij de duizenden andere lijntjes, haakjes en loodjes verder te ontwijken en loopt hij geen loodvergiftiging op, maar ik vrees met grote vreze.

Toen ik later weer op Noord ging kijken of het licht al beter was, was het inmiddels zo druk geworden dat de groep niet meer in zijn geheel wilde landen. Alleen wat stoere Sneeuwgorzen durfden nog, maar daar kwam ik niet voor. Misschien wordt het morgen beter, maar het was nu al meer dan goed.

Deze IJseend dook in de Scheveningse Buitenhaven een visdraad op. Dat bleek geen goed idee. Hij raakte er dermate in verstrikt dat er een heuse reddingsoperatie op touw gezet moest worden. Na wat op hem ingepraat te hebben, kwam de aanzet daartoe van Rob. Die belde de Dierenambulance Den Haag en daarna ook nog de Brandweer. Omdat ze zelf geen boot bij zich hadden, schakelenden zij na aankomst op hun beurt de KNRM in. Die sloeg het beestje aan de (red)haak en kon het zo behoeden voor een wisse dood. De Dierenambulance leverde het af bij Vogelasiel De Wulp.

Daar constateerde men dat de vogel verder niets mankeerde en gretig het aangeboden voedsel van de bodem van het bassin opdook. Na diezelfde middag nog gewogen, gemeten en geringd te zijn, werd hij dan ook de volgende ochtend weer losgelaten. "De reden voor die snelle terugzet is het feit dat deze eenden kennelijk erg gevoelig zijn voor een of andere schimmelbesmetting en derhalve maar weer zo snel mogelijk terug moeten naar hun element." Aldus Vogelasiel De Wulp.

Prachtig om te zien hoeveel mensen zich bekommeren om één vreemde eend. Dame (Dierenambulance) en heren: hulde namens alle eenden!

Een tweede foto van de IJseend - nog zwemmend met visdraad - staat in het Vogelalbum.

Zie tenslotte ook Vincent's waarneming en Nol's bijdrage op Birdpix.

Het leverde mij mijn eerste adulte Pontische Meeuw op, de zandopspuiting pal voor de deur. Vanuit het loggia-raam kon ik er goed oog op houden en plotseling stond hij daar. Beduidend witter dan de rest, donkerder oog in vergelijking met de Zilvermeeuw en ook een iets langere snavel. Het kanon in stelling gebracht en een paar fraaie prenten kunnen schieten voordat hij was gevlogen. De andere staan in het Vogelalbum en een (speciaal om de witte ondervleugel te laten zien) op waarneming.nl.