Zowel de Wulp als de duikploeg van de Brandweer stonden in de startblokken, maar toen onze ongelukkige Roodkeelduiker de Dierenambulance in het vizier kreeg, dook hij onder. Tot dan toe had hij vlak aan de kant wat liggen dobberen. Nu liet hij de medewerkers weer alle hoeken van zijn domein zien, van spuisluis tot ver aan de overkant van het Verversingskanaal en van dichtbij tot veraf. Geen beginnen aan dus. En als pesterijtje kwam hij - toen de Dierenambulance net was vertrokken naar een andere klus - weer heel dichtbij zitten poetsen. Bijna met de hand te pakken; eikel! Ik geef het definitief op. Moet'ie het zelf maar weten.

(foto onder: Ingrid van Biljouw)

Daarvoor had ik op de dijk aan de Zeekant/Strandweg weer wat foto's kunnen maken van de drie Sneeuwgorsjes, maar toen ik die beestjes vanmiddag aan Ingrid wilde laten zien waren ook zij vertrokken. Kennelijk benauwd voor de plaatselijke Slechtvalk. Dan niet!

En - oh ja - in de Buitenhaven zwom intussen ook nog een Gewone Zeehond.

Vruchtbaar dagje!

Niets spannends te melden. Behalve dan dat de Roodkeelduiker nog steeds - doch minder actief dan voorheen - in het Verversingskanaal dobbert en dat de twee scharrelende Sneeuwgorzen op de lange dijk langs de Boulevard gezelschap hebben gekregen van een derde (en van Arno en Fennie zag ik).

Einde oefening.

Piet vraagt al dagen aan iedereen waar hij moet zijn om Sneeuwgorzen te fotograferen. Ik verwees hem gisteren naar de dijk aan de Zeekant, maar hij geloofde mij nauwelijks. Hij zou wel zien; het was hem bovendien te winderig.

Zelf toch ook een beetje nieuwsgierig geworden liep ik vanmorgen die kant op en jawel, ik trof ik er inderdaad een stuk of vier. Twee op de dijk en twee langsvliegend. Toch maar even retour station voor de camera. Ik kiekte ze redelijk netjes, al zeg ik het zelf.

Op de terugweg zag ik op de Vissershavenweg Arno. Kennelijk ook op zoek. Die wees ik de stek. Daarvandaan belde hij mij even later dat Piet kon komen; ze zaten er gelukkig nog steeds. Toen ben ik Piet maar even van het Zuidelijk Havenhoofd gaan plukken, want hij zou het mij nooit hebben vergeven... En even later maakte ik te zamen met hem nog wat prentjes.

Piet dus eindelijk zijn pietjes. Geen zwarte, maar Sneeuw... Hij blij!

Vanmiddag zat de Roodkeelduiker weer in het Verversingskanaal en weer was hij constant aan het poetsen.

Onze Roodkeelduiker was vanmorgen het Verversingskanaal uitgespuid richting 2de Binnenhaven. Daar troffen Hans en ik hem tussen de jachten. Hij was niet meer aan het poetsen en nauwelijks aan het duiken. Wél zat hij vaak met zijn ogen dicht. Ook geen goed teken.

Toen hij genoeg van ons had liet hij zich door de Pijp drijven en dook weer op in de Zwaaikom. Na daar - speciaal voor Hans - nog even een fotomoment ingelast te hebben verdween hij onder water en wij naar huis.

Te zamen met Rob van de Dierenambulance vanochtend een poging ondernomen om de onfortuinlijke Roodkeelduiker in het Verversingskanaal te vangen. Nou vergeet het maar. Hij heeft ons met onze netten leuke ochtendgymnastiek bezorgd door van Duindorpdam tot in het Spuisluisje op- en onder te duiken. Hij is echter nog dermate vitaal dat hij met die beperkte middelen vooralsnog ongrijpbaar is. Wil dat succesvol worden, moet óf het beestje uitgeput raken óf moeten we met meer mankracht en materieel uitrukken.

Voorlopig nog maar even aanzien was Rob's advies.