Minstens twee koppels Bruine Kiekendieven zaten zo te zien nog in de nestbouwfase, terwijl een ander al druk bezig was met broeden. Volgens de broedagenda horen ze met dat laatste eind mei/begin juni te starten. Die zitten dus goed. Als die eerste twee nog een beetje door bouwen, blijven ze misschien ook nog binnen het broedschema.

Kennelijk heeft het rare voorjaar dus weinig invloed op deze soort.

Leuk om ze allemaal - na bijna een maand niet gevaren te hebben - weer eens te zien. Alleen het koppel van de Zwanburgerpolder ontbrak op het appèl. Misschien hebben die het voor gezien gehouden.

 

Zie je hieronder alleen een zwart vlak, klik dan hier voor de bijbehorende foto's.

Nou, dus mooi geen Bijeneter meer in Zeist en omgeving. En de Wespendief was een gewone Buizerd.

Soms zit het mee, soms ..... niet dus.

Geen idee waar ik vanmiddag naar heb gekeken. Was het nou een baltsritueel tussen twee verliefde Bruine Kiekendieven óf was het een ordinair territoriumgevecht? Ik zou het écht niet weten, maar gezien de felheid denk ik het laatste. Hoewel ze na afloop beide nog even over mijn bootje vlogen om te laten zien dat het allemaal eigenlijk niks voorstelde. Rare beesten.

 

Daarvoor was ik op Koudenhoorn nog wezen zoeken naar de Sperwers, maar geen tekenen die op hun aanwezigheid wezen. Wél ondermeer wat Nachtegalen gezien en vooral gehoord. Prachtig!

 

Al met al een lekker dagje Kaag!

Heel even werd het nog spannend, want toen ik de Brandweer belde dat we 'los' konden, bleek de actie niet in de planning te staan. Sterker nog, de hoogwerker had een 'technisch mankement' en was derhalve niet inzetbaar. Gelukkig bleek hij snel gerepareerd te zijn en kwam hij met ca. anderhalf uur vertraging alsnog. Wat een knoepert van een voertuig trouwens.
Rutger was zo gek om als co-piloot in het bakje de hoogte in te gaan en maakte van de hele operatie en passant ook nog een hele serie foto's en filmpjes. Deels als bewijs dat het écht om prikkeldraadnesten ging en deels voor de lol.
De hele klus duurde al met al precies een uur en bestond uit het wegknippen van de twee oude prikkeldraadnesten en het monteren van de nieuwe bak op een hoogte van zo'n 22 meter. Moet je dus duidelijk geen hoogtevrees hebben.

En de Torenvalkjes? Die volgden het hele spektakel vanaf een afstandje en toen de laatste kijker was verdwenen, kwam het vrouwtje even poolshoogte nemen. Ze verbaasde zich over haar lege stek en verdedigde 'haar' mast nog met verve ten opzichte van een langsvliegende kraai.
De keuze van de paal is dus wel goed. Nu nog afwachten of ook het nieuwe nest in de smaak zal vallen.

Wordt vervolgd, met dank aan alle spelers! En kom binnenkort gerust nog even terug want er komt nóg meer beeldmateriaal.

Kennelijk had deze Grote Burgemeester (3e KJ) ons gisteren horen mopperen. Piet en ik beklaagden ons toen namelijk over het gebrek aan Burgemeesters rond de haven deze winter en over het feit dat ik er voor eentje al twee keer voor joker naar Vlaardingen was geweest. Als blijk van goede wil stond hij mij vanmorgen op het strandje voor het semafoor op te wachten. En ik? Ik was er niet klaar voor. Mijn camera lag nog netjes thuis uit te blazen van het vele werken van de afgelopen tijd. Dus eerst maar met de telefoon wat bewijsplaatjes geschoten, vervolgens om 11:55 uur de SMS-groep ingeseind en toen ras huiswaarts gemarcheerd om de camera (en mijn Pooljas) op te halen.

Bij terugkomst zat hij er gelukkig nog. Inmiddels in gezelschap van Gerjon en Vincent. Met de goede camera de echte plaatjes gemaakt en ontdekt dat het beest niet van brood houdt. Want toen Vincent begon te strooien peerde hij hem. Hij streek vervolgens neer op het dak van de visafslag om daar uren te blijven dutten en poetsen.

Toen Gosse en ik om een uurtje of drie afhaakten, zat hij er nog. Kennelijk in afwachting van Piet. Dus ff doorfietsen Piet!

En ik? Ik hoef dus helemaal niet meer naar Vlaardingen. Ze komen maar naar mij toe als ze zo nodig op de foto willen!

De Scheveningse Torenvalken zijn hun huis kwijt. Het oude eksternest boven aan de trap van de lichtmast van het hoge witte geleidelicht op de haven, waarin zij vorig jaar hun drie jongen grootbrachten, is spoorloos verdwenen. Zij zullen dus opnieuw op zoek moeten naar passende woonruimte. Vandaag trof ik ze een paar palen verder naar zee. Kennelijk op verkenning. Ik ben benieuwd waar ze terecht gaan komen.