Heel even werd het nog spannend, want toen ik de Brandweer belde dat we 'los' konden, bleek de actie niet in de planning te staan. Sterker nog, de hoogwerker had een 'technisch mankement' en was derhalve niet inzetbaar. Gelukkig bleek hij snel gerepareerd te zijn en kwam hij met ca. anderhalf uur vertraging alsnog. Wat een knoepert van een voertuig trouwens.
Rutger was zo gek om als co-piloot in het bakje de hoogte in te gaan en maakte van de hele operatie en passant ook nog een hele serie foto's en filmpjes. Deels als bewijs dat het écht om prikkeldraadnesten ging en deels voor de lol.
De hele klus duurde al met al precies een uur en bestond uit het wegknippen van de twee oude prikkeldraadnesten en het monteren van de nieuwe bak op een hoogte van zo'n 22 meter. Moet je dus duidelijk geen hoogtevrees hebben.

En de Torenvalkjes? Die volgden het hele spektakel vanaf een afstandje en toen de laatste kijker was verdwenen, kwam het vrouwtje even poolshoogte nemen. Ze verbaasde zich over haar lege stek en verdedigde 'haar' mast nog met verve ten opzichte van een langsvliegende kraai.
De keuze van de paal is dus wel goed. Nu nog afwachten of ook het nieuwe nest in de smaak zal vallen.

Wordt vervolgd, met dank aan alle spelers! En kom binnenkort gerust nog even terug want er komt nóg meer beeldmateriaal.

Kennelijk had deze Grote Burgemeester (3e KJ) ons gisteren horen mopperen. Piet en ik beklaagden ons toen namelijk over het gebrek aan Burgemeesters rond de haven deze winter en over het feit dat ik er voor eentje al twee keer voor joker naar Vlaardingen was geweest. Als blijk van goede wil stond hij mij vanmorgen op het strandje voor het semafoor op te wachten. En ik? Ik was er niet klaar voor. Mijn camera lag nog netjes thuis uit te blazen van het vele werken van de afgelopen tijd. Dus eerst maar met de telefoon wat bewijsplaatjes geschoten, vervolgens om 11:55 uur de SMS-groep ingeseind en toen ras huiswaarts gemarcheerd om de camera (en mijn Pooljas) op te halen.

Bij terugkomst zat hij er gelukkig nog. Inmiddels in gezelschap van Gerjon en Vincent. Met de goede camera de echte plaatjes gemaakt en ontdekt dat het beest niet van brood houdt. Want toen Vincent begon te strooien peerde hij hem. Hij streek vervolgens neer op het dak van de visafslag om daar uren te blijven dutten en poetsen.

Toen Gosse en ik om een uurtje of drie afhaakten, zat hij er nog. Kennelijk in afwachting van Piet. Dus ff doorfietsen Piet!

En ik? Ik hoef dus helemaal niet meer naar Vlaardingen. Ze komen maar naar mij toe als ze zo nodig op de foto willen!

De Scheveningse Torenvalken zijn hun huis kwijt. Het oude eksternest boven aan de trap van de lichtmast van het hoge witte geleidelicht op de haven, waarin zij vorig jaar hun drie jongen grootbrachten, is spoorloos verdwenen. Zij zullen dus opnieuw op zoek moeten naar passende woonruimte. Vandaag trof ik ze een paar palen verder naar zee. Kennelijk op verkenning. Ik ben benieuwd waar ze terecht gaan komen.

Of de Grote Burgemeester hem gepeerd was voor deze Sperwer zal altijd wel een raadsel blijven, maar ik kreeg hem vanochtend in elk geval niet te zien; niet levend en niet geplukt. Voor dat laatste is hij ook een stukje te groot dunkt mij.

Ook in de Rietputten kreeg ik andere vogels voor de lens dan waarvoor ik kwam. Er zat een behoorlijk groepje Putters, vergezeld van een paar Sijzen. Voor het andere spul woei het toch te hard vrees ik.

Beide foto's laten trouwens mooi zien dat - ondanks de behoorlijke afstand en dus de forse crop - de scherpte beduidend beter is geworden dan vóór de afstelling.

Ik vond het wel wat hebben, Derde Kerstdag op bezoek bij de Fraters [foto] van de Kwade Hoek. Blijft een beetje in de kerkelijke sfeer.

Het weer was een stuk beter dan vorige week. Daardoor kon ik voor het eerst zien hoe het er daar écht uitziet. Kleiner dan ik in de mist had ingeschat, maar ook stukken drukker dan toen. Van rustig naderbij sluipen kon helaas geen sprake zijn. Bij de eerste Veldleeuwerik viel dat nog mee, maar nadat wat medevogelaars de foto's daarvan hadden gezien werd ik kennelijk als een soort (ver)kenner beschouwd. En toen ik dus even later ook - na een omtrekkende beweging om hen kwijt te raken - voorzichtig mijn camera richtte op een groepje Fraters, kwamen ze enthousiast roepend op mijn set af stieren, of ik nou kalmerende gebaren maakte of niet. Wel gezellig, maar fotografologisch gezien een regelrechte natuurramp. Weer wat geleerd dus; ga niet voor die ene mooie foto als het vakantietijd is, want dan zie je ze - net als vandaag met ondermeer de Sneeuw- en IJsgorzen - eigenlijk alleen maar vliegen. Gelukkig had ik van die Fraters de bewijskiekjes nog. Daarmee scoor ik toch mooi een voor mij nieuwe soort (244)!

En toen ging wél - precies als vorige keer - langzaam het licht uit en begon het te spetteren toen ik net in de auto zat.

 Al met al toch weer lekker bezig geweest en daar gaat het om, toch?

Als je deze halve-dagmars over de Kwade Hoek in militaire diensttijd had moeten maken, had je aardig gebaald. Mist, kil, drassig, glad en af en toe een 'zeikpoot'. Maar ik genoot ervan, want ik deed het uit eigen vrije wil. Bovendien kreeg ik te zien waar ik voor kwam: drie Strandleeuweriken, een stuk  of twintig behoorlijk vliegerige Sneeuwgorzen en twee handenvol Fraters. Niet dat ze mooi op de foto kwamen - als ze er al op kwamen - maar ik houd er toch mooi een nieuwe soort (243) aan over, te weten deze Strandleeuwerik [foto]. De Frater is ook wel een nieuwe, maar die telt niet, want die was door de mist écht niet te platen. Daar moet ik dus nog een keer met wat mooier weer voor terug. In mijn volgende leven misschien.

Al met al een lekker dagje uit, met dank aan Cora en Ruud voor hun gezelschap in die - voor mij - onbekende, mistige, maar ook wonderschone wereld.